هنر در کلاس درس ،گاهی به غلط "بازی" تعبیر می شود؛لیکن آموزگاران واقفند که در دنیای کودکان، واژهی "بازی" با"کار"مترادف است"بازی کردن" کودکان را به تلاش وتمرکز حواس وا می داردو درضمن ،باعث لذت آنها می شود.هنر فعالیتی است که به راستی می تواند دربرابر جنبه های محدود کننده ی برنانه ی درسی قد علم کند ودر عین حال ،زمینه ی وسیعی را برای کار دسته جمعی در گروههای کوچک وبزرگ –در کار تیمی ،که در آن احترام به دیگران است وتشریک مساعی ومهارتها آزادنه صورت می گیرد. فراهم سازد.در این جا قدرت رهبری تغییر می یابد واغلب منجر به شکوفائی استعداد کودکان کم توان می گردد.فراهم سازد.در این جا کار هنری مستلزم مهارت عمل محور ودر پی آن درک مفاهیم ذهنی درقالب اصطلاحات عملی ومادی است .به عبارت دیگر،فرصتی برای موفقیت دراختیار آنان قرار داده می شود. اما صحیح نیست.بگوییم کودکانی که درسشان رضایت بخش است ،در کارهای عملی ناتوانند. در واقع این فرضی نادرست است، زیرا درگذر تاریخ هنرمندان وافراد صاحب ذوقی پا به عرضه نهاده اند که از هوش سرشاری برخوردار بودنده اند. هنرهای بصری همانند موسیقی،تئاترو... برای روح سودمند است وکودکان این خوش شانسی را دارند که درکلاسهای خود به هنر ناب دسترسی دارند وعملا کار هنری انجام می دهند. تعداد کمی از آنان ممکن است که بعدها ،یعنی در دوره ی دبیرستان نیز به کار هنری خود ادامه دهند .اما سوال اینجاست که چند تن از آنان در آینده فرصت خواهند یافت که عملا به خلق آثار هنری در زندگی آنان خواهد بود؟اینها سوالاتی است که آموزگاران مدارس ابتدائی همیشه باید درذهن خود داشته باشند .آنان باید ضمن برخودار ساختن دانش آموزان از آموزشی کامل تر ،همچون "عامل خدماتی "است ونباید آن رابه عنوان بخشی از عملکرد آن درنظر داشته باشیم. به عنوان مثال مهارتهای نقاشی و"تصویر سازی"کسب شده در کلاسهای هنر ،بعدها درموضوعات علمی وریاضی ،با مطالعه انواع لباسها در طول تاریخ ،درارائه نمایش تصویری از طریق نمایشگاه اقدام نمایند.